s
Saltando ( ซาลแทนโด )
ใช้คันชักสั้น ๆ เต้นไปบนสายเร็ว ๆ
Saltarello or salterello (It. ซาลตาเรลโล )
การเต้นรำแบบอิตาเลียนในศตวรรษที่ 16 มาจากคำว่า saltare มีความหมายว่ากระโดดดนตรีจะมีลักษณะนุ่มและรวดเร็วอยู่ในจังหวะประเภทนับสาม ( สามจังหวะในหนึ่งห้อง ) การเต้นรำแบบซาลตาเรลโลยังคงเป็นที่นิยมกันในศตวรรษที่ 19 แต่เป็นการเต้นรำที่มีความรุนแรงขึ้นคำว่าซาลตาเรลโล เคยใช้เรียกชื่อการเต้นรำมาตั้งแต่ตอนต้นศตวรรษที่ 20 แล้ว
Samba ( แซมบ้า )
เพลงเต้นรำที่เป็นที่นิยมกันในรูปแบบของลาตินอเมริกัน
Saraband ( ซาราบานด์ ), sarabanda (It. ซาราบานตา ), sarabande (Fr. ซาราบานด์ )
การเต้นรำที่สง่างามของศตวรรษที่ 16,17 และ 18 เป็นเพลงเต้นรำในจังหวะช้าประเภทนับสาม ( สามจังหวะในหนึ่งห้อง ) มักจะมีการเน้นหรือเป็นโน้ตตัวยาวในจังหวะที่สองเชื่อกันว่าการเต้นรำแบบนี้มาจากทางตะวันออกและมีรากฐานมาจากการเต้นรำที่แสดงความรักอย่างดูดดื่มรุนแรง การเต้นรำแบบซาราบานด์นี้ถูกนำเข้ามาในประเทศสเปนราวต้นปีค . ศ .1500 ต่อมาก็มาปรากฏในประเทศอังกฤษและฝรั่งเศสพร้อม ๆ กับมีแบบการเต้นที่ลดความรุนแรงลงเล็กน้อยจนในที่สุดก็กลายเป็นการเต้นรำที่มีความสง่างามดังจะพบได้ในเพลงสวีทของบาค
Saxhorn ( แซกฮอร์น )
ตระกูลเครื่องเป่าประเภทแตรทองเหลืองที่มีส่วนปากเป่าเป็นรูปถ้วยท่อแตรมีลักษณะรูปกรวยและมีลูกสูบด้วยอด็อฟแซกเป็นผู้นำมาใช้ในปี ค . ศ .1845 มีทั้งหมด 7 ชนิดขนาดตั้งแต่เครื่องเสียงต่ำเบสจนถึงเสียงสูงเทร็บเบิ้ล
Saxophone ( แซกโซโฟน )
เครื่องดนตรีประเภทเครื่องลมไม้ชนิดที่ทำด้วยโลหะประกอบด้วยลิ้นปี่เดี่ยวและท่อแบบกรวย อด็อฟแซกเป็นผู้ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อปี ค . ศ .1840 ในประเทศเบลเยี่ยมมีลักษณะเสียงกลมกล่อมและเต็มเสียงเครื่องดนตรีแซกโซโฟนทุกชนิดล้วนแล้วแต่เป็นเครื่องดนตรีที่ต้องย้ายคีย์
Scale ( สเกล )
หมายถึงบันไดเสียง อนุกรมของเสียงซึ่งจัดเรียงไปตามลำดับ มาจากภาษาอิตาเลียน scala หมายถึง บันได ซึ่งแบ่งได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ
1. ไดอาโทนิกสเกล
1.1 เมเจอร์
1.2 ไมเนอร์
2. โครมาติกสเกล
Scale degrees( สเกล ดีกรี )
ระดับขั้นบันไดเสียง ส่วนประกอบแต่ละส่วนของบันไดเสียง
Scherzando (It. สแคร์ซานโด )
ลักษณะขี้เล่น , ตลก
Scherzo (It. สแกร์โซ )
ขบวนหนึ่งในบทเพลงที่มีลักษณะขี้เล่นสนุกสนานอยู่ในจังหวะรวดเร็วประเภทนับสาม ( สามจังหวะในแต่ละห้อง ) เบโธเฟนเป็นผู้นำสแกรโซเข้าไปแทนที่มินนูเอ็ดที่ใช้กันมาตั้งแต่ดั้งเดิมในบทเพลงประเภทซิมโฟนีและโซนาตาจำนวนมากของเขาโชแปงและบราห์มส์ได้แต่งบทประพันธ์หลายบทที่มีลักษณะอย่างเอางานเอาการ โดยใช้ชื่อว่า " สแกร์โซ "
Schlag (Ger. สแกร์ลา )
จังหวะเคาะ Beat.
Schnell (Gr. ชเนล )
เร็ว
Schottische (Gr. ชอทติสซ์ )
การเต้นรำแบบลักษณะวงกลมในศตวรรษที่ 19 เหมือนการเต้นรำแบบโพลก้าอย่างช้า เป็นที่รู้จักกันดีในประเทศอังกฤษว่า '' เยอรมันโพลก้า '' ชอทติสซ์นี้ปกติ จะอยู่ในจังหวะประเภทนับสอง ( สองจังหวะในหนึ่งห้อง )
Schwer (Ger. ชแวร์ )
หนักแน่น , ครุ่นคิด
Sec (Fr. เสก )
ในแบบสั้น ๆ มาจากคำในภาษาฝรั่งเศสที่มีความหมายว่า '' แห้ง "
Second ( เซ็คเคินด์ )
ระยะขั้นคู่เสียงไดอาโทนิกระหว่างสองเสียงที่อยู่ใกล้ชิดติดกันเมเจอร์เซ็คเคินด์ ( คู่สองเมเจอร์ ) ไมเนอร์เซ็คเคินด์ ( คู่สองไมเนอร์ )
Second inversion ( เซ็คเคินด์ อินเวอร์ชัน )
การพลิกกลับครั้งที่สอง การเรียงตัวกันใหม่ของคอร์ดเพื่อให้โน้ตตัวที่ 5 อยู่ในแนวเสียงที่ต่ำสุด
Segno (It. เซกโน )
เครื่องหมาย al segno หมายถึง ให้ไปที่เครื่องหมาย dal segno หมายถึง จากเครื่องหมาย ตัวย่อคือ D.S.
Segue (It. เซกูเอ , 'it follows')
ตามมา
Seguidilla (Sp. เซกีตียา )
เพลงเต้นรำแบบสเปนในจังหวะประเภทนับสาม ( สามจังหวะในหนึ่งห้อง ) มักจะอยู่ในคีย์ไมเนอร์ เพลงเซกีดียาปกติแล้วจะมีการคลอประกอบด้วยกีตาร์ เสียงร้องและกรับสเปน จะเห็นการเต้นรำแบบนี้ได้จากองค์ที่หนึ่งของอุปรากรเรื่อง คาร์เมน ของ จอร์ซบีเซ่
Sehr (Ger. เซ )
มาก , อย่างยิ่ง
Semibreve ( เซมิเบรเว )
หมายถึงโน้ตตัวกลม
Semiquaver ( เซมิเควเว่อร์ )
หมายถึง โน้ตเขบ็ตสองชั้น
Semicadence ( เซมิเคเดนซ์ )
ลูกจบกลางจุดพักบนคอร์ด ๆ หนึ่งที่ไม่ใช่คอร์ด I ซึ่งมีลักษณะไม่สมบูรณ์และสร้างแรงผลักดันให้เกิดทำนองเพลงเพิ่มเติม
Semitone ( เซมิโทน )
ครึ่งเสียง
Semplice (It. เซมปลิเซ )
เรียบง่าย
Semplicemente (It. เซมปลิเซเมนเต )
สบาย ๆ ธรรมดา
Sempre (It. เซมเปร )
เป็นอยู่เสมอ , ตลอดเวลา
Sentimento (It. เซนติเมนโต )
มีความรู้สึกไวอ่อนไหว
Senza (It. เซนซา )
ไม่มี , ปราศจาก
Septet ( เซพเต็ต )
ลักษณะของวงดนตรีประเภทแชมเบอร์มิวสิคหรือการขับร้องที่ประกอบด้วยผู้เล่น 7 คน

Sequence ( ซีเควนซ์ )
ลักษณะการซ้ำทำนอง ( บางครั้งก็มีการแปรผันไปบ้าง ) โดยเริ่มที่ระดับเสียงต่างกันในแต่ละครั้งที่ซ้ำ
Serenade ( เซเรเนด )
1. เพลงที่มีลักษณะไปทางด้านความรัก หรือเพลงยามเย็น
2. บทประพันธ์ที่แต่งไว้สำหรับการบรรเลงด้วยเครื่องดนตรีกลุ่มเล็ก ๆ ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มเครื่องสายและเครื่องลมไม้
Seventh ( เซเว่นท์ )
ขั้นคู่เสียงในลักษณะคู่เจ็ดจากบันไดเสียงแบบไดอาโทนิก
Seventh chord ( เซเว่นท์คอร์ด )
คอร์ดที่ประกอบด้วยตัวพื้นต้นขั้นคู่สามขั้นคู่ห้าและขั้นคู่เจ็ด
Sforzata (It. สฟอร์ซาตา )
เน้น
Sforzato (It. สฟอร์ซาโต ) Sforzando (It. สฟอร์ซานโด )
การเน้นหรือการย้ำอย่างทันทีทันใด ใช้กำลังคำย่อคือ sfs, sf.
Sfumato ( สฟูเมโต )
เบาลงและค่อย ๆ จางหายไป
Sharp ( ชาร์ป ) #
เครื่องหมายแปลงเสียงเมื่อวางไว้ข้างหน้าโน้ตจะทำให้เสียงสูงขึ้นครึ่งเสียงในลักษณะโครมาติก
Siciliano (It. ซิชิเลียยาโน ) Sicilienne (Fr. ซิซิเลี่ยน )
เพลงเต้นรำแบบซิซิเลียนในศตวรรษที่ 17 และ 18 ในจังหวะ u หรือ ตามปกติเพลงซิซิเลียน จะประกอบด้วยแนวทำนองแบบเพลงร้องและเสียงคลอประกอบที่ต่อเนื่องกันไปของคอร์ดแบบโบรคเค่น มักปรากฏในขบวนช้าของบทเพลงสวีทชุดแรก ๆ ของโคเรลลี และเจ . เอส . บาค
Sight-reading or sight-singing ( ไซค์รีดดิ้ง หรือ ไซค์ซิงกิ้ง )
การเล่นดนตรีหรือร้องเพลงจากโน้ต โดยที่ไม่เคยเล่นหรือร้องเพลงนั้นมาก่อน
Signature ( ซิกเนเจอร์ )
สัญลักษณ์ที่บอกคีย์
Simile (It. ซิมิเล )
แบบเดียวกันดำเนินต่อไปด้วยวิธีเดียวกันโดยมีแบบตัวโน้ตและวลีเพลงเป็นหลักในการปฏิบัติอย่างเคร่งครัด คำย่อคือ sim.

Simple time ( ซิมเปิลไทม์ )
อัตราจังหวะธรรมดา อัตราจังหวะที่มีจังหวะพื้นฐานในใจแบ่งย่อยออกเป็น 2 จังหวะ เช่น h, o, k
Sin 'al fine (It. ซินัล ฟิเน )
จนจบ
Segno (It. เซ็นโย )
เครื่องหมายที่ใช้สำหรับย้อยเมื่อถึงเครื่องหมายนี้อีกครั้ง
Singend (Ger. ซินเก็นด์ )
ในลีลาการร้อง
Sixteenth note ( ซิกทีนโน้ต )
โน้ตเขบ็ตสองชั้นกำหนดให้โน้ตชนิดนี้จำนวนสิบหกตัวมีค่าเท่ากับโน้ตตัวกลมหนึ่งตัวและสี่ตัวมีค่าเท่ากับโน้ตตัวดำหนึ่งตัว
Sixteenth rest ( ซิกทีนเรสท์ )
โน้ตตัวหยุดที่มีค่าเท่ากับโน้ตตัวเขบ็ตสองชั้นหนึ่งตัว
Sixth ( ซิกท์ )
ขั้นคู่เสียงชนิดคู่หกที่มาจากการเรียงแบบไดอาโทนิก
Sixty-fourth note ( ซิกตี้ ฟอร์ท โน้ต )
โน้ตเขบ็ตสี่ชั้นกำหนดให้โน้ตชนิดนี้หกสิบสี่ตัวมีค่าเท่ากับโน้ตตัวกลมหนึ่งตัวและสี่ตัวมีค่าเท่ากับโน้ตตัวเขบ็ตสองชั้นหนึ่งตัว
Sixty-fourth rest ( ซิกตี้ ฟอร์ทเรสท์ )
โน้ตตัวหยุดที่มีค่าเท่ากับโน้ตตัวเขบ็ตสี่ชั้นหนึ่งตัว
Skip ( สคิป )
ขั้นคู่เสียงในรูปทำนองที่กว้างเกินกว่าคู่สอง
Slancio (It. สลานซิโอ )
ด้วยความกล้าหาญ
Slentando (It. สเลนทานโด )
ช้าลงตามลำดับ
Slur ( สเลอ )
เส้นโค้ง มีความหมายว่า
1. โน้ตต่าง ๆ เหล่านี้ให้เล่นแบบเลกาโต้ ( เสียงเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน )
2. วลีเพลงหรือส่วนของวลีเพลง
3. เมื่อโน้ตตัวหนึ่งมีการใช้เครื่องหมายสเลอเชื่อมจากโน้ตข้างหน้าอีกตัวหนึ่งโดยโน้ตทั้งคู่นี้ต่างก็มีระดับเสียงเดียวกันแล้ว เราเรียกว่า ทาย (tie) เครื่องหมายทายนี้ กำหนดให้โน้ตตัวที่สองไม่ต้องเล่น เพียงแต่ให้ยืดความยาวเสียงไปจนครบค่าโน้ตตัวนี้
4. หากเครื่องหมายสเลอบันทึกไว้เหนือหรือใต้จุดแบบสตั๊กคาโตแล้วโน้ตแต่ละตัว ให้เล่นให้สั้นลงเล็กน้อย
Smorzando (It. สมอร์ซานโด )
จางหายไป คำย่อ คือ smorz.
Snare drum ( สแนร์ดรัม )
กลองสแนร์ หรือกลองแต็กที่ใช้ตีเดี่ยวหรือใช้ตีประกอบกับกลองชุด
Solfeggio (It. ซอลเฟตโจ )
การฝึกหัดขับร้องโดยออกเสียงตามพยางค์ โด - เร - มี ฯลฯ กำหนดให้ โน้ต C เป็น โดอยู่กับที่
Solo ( โซโล )
คนเดียว , เดี่ยว , บทเพลงประเภทเดี่ยวสำหรับเครื่องดนตรีหรือนักร้องคนเดียว ในบทเพลงประเภทคอนแชร์โต ส่วนที่แสดงเดี่ยวกำหนดไว้สำหรับโซโลอิสท์ ( นักแสดงเดี่ยว ) แต่ส่วน ทูทิ (Tuti) เป็นการแสดงทั้งวง
Sonata (It. โซนาตา )
บทประพันธ์เพลงซึ่งตามปกติแล้วมี 3 หรือ 4 กระบวน ( ท่อน ) แต่ละกระบวนจบลงด้วยตัวเองได้ และกระบวนต่าง ๆ มีความแตกต่างกันในเรื่องของความเร็ว คีย์ และอารมณ์ ซี . พี . อี . บาค ( ค . ศ . 1714-1788) เป็นผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็นบิดาแห่งโซนาตาสมัยใหม่ บทประพันธ์โซนาตาของเขามีสามกระบวน คือ เร็ว - ช้า - เร็ว โดยทั่วไปแล้วมีการกำหนดกระบวนต่าง ๆ ในแบบฉบับโซนาตาคลาสสิก ดังนี้
1. กระบวนที่หนึ่ง ปกติแล้วจะอยู่ในโซนาตาฟอร์ม ในจังหวะรวดเร็ว
2. กระบวนที่สอง ปกติจะอยู่ในลีลาช้า และมีอารมณ์ลึกซึ้งกว่า
3. กระบวนที่สาม เป็นแบบมินนูเอ็ต (minuet) หรือ สแกรโซ (Scherzo)
4. กระบวนที่สี่ อยู่ในคีตลักษณ์แบบรอนโดหรือโซนาตาในจังหวะรวดเร็ว คำว่าโซนาตา มาจากคำภาษาอิตาเลียนว่า suonare หมายถึงทำให้เกิดเสียง เมื่อแรกใช้คำนี้ โซนาตา จะหมายถึงบทเพลงสำหรับ เครื่องดนตรีซึ่งตรงข้ามกับคำว่า แคนตาตา ที่หมายถึงบทเพลงสำหรับการขับร้อง sonata allegro form ( โซนาตา อัลเลโกร ฟอร์ม )
Sonata form ( โซนาตา ฟอร์ม )
เป็นคีตลักษณ์สำหรับขบวนหนึ่งในบทเพลงประเภทคอนแชร์โต้โซนาตาซิมโฟนีหรืองานประเภทแชมเบอร์ ใช้กันทั่วไปเป็นส่วนมากในกระบวนที่หนึ่ง จึงมักเรียกว่าแบบกระบวนที่หนึ่ง (First movement form) แบบแผนของ โซนาตาฟอร์ม มี 3 ส่วน คือ
1. ส่วนเสนอความคิดทางดนตรี (exposition) กำหนดทำนองหลักเป็นแกนสำคัญ เพื่อสร้างเป็นลักษณะ เฉพาะของขบวนได้อย่างชัดเจน ในแบบคลาสสิกเคิ้ลโซนาตา มักจะมีสองทำนองหลักหรือสองกลุ่ม ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างกันด้วยบริดจ์แพสเซจ และจบลงด้วยคีย์ของบทเพลงนั้น ส่วนเสนอความคิดทางดนตรีนี้มักจะมีการซ้ำ
2. ส่วนพัฒนาความคิดทางดนตรี (Development) หรือเรียกว่า ฟรีฟานตาเซียคือส่วนที่มีการพัฒนาทำนองหลักของเอ็กซ์โปซิชั่นไปอย่างกว้างขวางและอิสระเสรี
3. ส่วนสรุป (Recapitulation) กำหนดให้ทำนองหลักกลับมาอีกครั้งหนึ่งแต่ต้องอยู่คีย์เดิมของเพลงนั้นและเพิ่มเติมโคดาเข้าไปในส่วนนี้ได้
4. โคดา (Coda) คือการลงจบที่มีส่วนขยายความด้วย Sonator ( โซนาเตอร์ ) ผู้เล่น
Sordini (It. ซอดินี่ )
เท้าเหยียบเพื่อลดเสียงในเปียโน senza sordini หมายถึงเหยียบที่คันบังคับเท้าที่ทำให้เสียงยาว con sordini หมายถึง ให้ปลดคันบังคับเท้าที่ทำให้เสียงยาว
Sordino (It. ซอดิโน )
แผ่นไม้หรือโลหะบาง ๆ ( ที่เรียกว่ามิวท์ ) ใช้เสียบลงบนบริดจ์ ( สะพานเสียง ) ของเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย เพื่อทำให้เสียงเบาลงหรือลดเสียงลง
Sostenuto (It. ซอสเตนูโต )
หน่วงไว้ , ยึดไว้
Sospirando (It. ซอสปิรานโด )
รูปแบบง่าย ๆ สบาย ๆ
Sostenuto (It. ซอสเทนูโต )
ทำเสียงยาวต่อเนื่องโดยให้ลากเสียงยาวเต็มค่าของตัวโน้ตซอสเทนูโตบางครั้งหมายถึงให้ช้าลงเล็กน้อย , รั้งไว้
Sotto (It. ซอทโต )
ข้างใต้ ต่ำกว่า sotto voce หมายถึง ทำเสียงกระซิบกระซาบ ค่อนข้างเงียบ ทำเสียงเบา ๆ
Sotto voce (It. ซ็อตโต โวเช )
เสียงเบาและต่ำ
Space ( สเปส )
ช่องว่างระหว่างเส้นสองเส้นของบรรทัดห้าเส้น ซึ่งมีทั้งหมดสี่ช่อง
Spater (Gr. สเปเตอร์ )
ต่อมาหลังจากนั้น
Spirito (It. สปิริโต )
วิญญาณ
Spiritoso (It. สปิริโตโซ )
มีชีวิตชีวา
Spinet ( สปิเน็ต )
1. เครื่องดนตรีฮาร์ปซิคอร์ดในรูปของกล่องขนาดเล็ก ๆ ที่มีด้านสี่ถึงห้าด้าน เหมือนเครื่องดนตรีชื่อ เวอร์จินัล สปิเน็ตมีสายเสียงหนึ่งสายต่อโน้ตหนึ่งตัว
2. เป็นชื่อเรียกเปียโนรุ่นอัพไรท์ขนาดเล็กสมัยใหม่
Spirito, spiritoso (It. สปิริโตโซ )
อย่างมีชีวิตชีวาด้วยชีวิตจิตใจ
Staccato (It. สตักคาโต )
ให้สั้นอย่างมากคำย่อคือ stacc.
Staff ( สตัฟ ), Stave ( สต๊าฟ )
บรรทัดที่ประกอบด้วยเส้นตรงจำนวนห้าเส้นช่องสี่ช่องสำหรับการบันทึกโน้ตบอกระดับเสียง
Stark (Ger. ซตาร์ค )
แข็งแกร่ง , ดัง
Stem ( สเต็ม )
เส้นตรงตามแนวตั้งสำหรับเชื่อมหัวโน้ตดนตรี
Step ( สเต็ป )
การเคลื่อนที่ของทำนองเพลง จากตัวโน้ตตัวหนึ่งไปสู่โน้ตใกล้เคียงอีกตัวหนึ่งในระยะห่างขั้นคู่สองตามลักษณะขั้นแบบไดอาโทนิก มีสามชนิดดังนี้
1. หนึ่งเสียงเต็ม
2. ครึ่งเสียง
3. ขั้นอ็อกเมนเต็ด
Streng (Gr. สเตร็ง )
เคร่งครัด
Strepitoso (It. สเทรปิโตโซ )
ดังหนวกหู
Stretto Stringendo(It. สเตรทโต สตริน - เยน - โด )
เร่งเร็วขึ้น
Stretto (It. สเตรทโต )
1. ถ้าเกิดขึ้นในบทประพันธ์ประเภทฟิวก์หมายถึงส่วนที่เป็นทำนองถาม ( ซับเจ็คท์ ) และทำนองตอบ ( อ้านเซ่อร์ ) ไล่ติดตามใกล้จนมีลักษณะเกยกันอยู่
2. ถ้าเกิดขึ้นในบทประพันธ์ที่ไม่ใช่ฟิวก์หมายถึงส่วนสรุปจบของเพลงซึ่งเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ
Stringendo (It. สตริงเจนโด )
การทำให้เร็วขึ้นคำย่อคือ string.
String quartet ( สตริง ควอเต็ต )
เป็นแชมเบอร์มิวสิกสำหรับเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย 4 ชิ้นประกอบด้วยไวโอลิน 2 คัน วิโอลา 1 คัน และเชลโล 1 คัน
String quintet ( สตริงควินเต็ต )
เป็นแชมเบอร์มิวสิกสำหรับเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายห้าชิ้น
Sturmisch (Ger. ซตูร์มิช )
รุนแรงอย่างกับพายุ
Subdominant ( ซับดอมิแนนท์ )
ชื่อเรียกประจำขั้นที่สี่ของบันไดเสียงเมเจอร์หรือไมเนอร์คอร์ดซับดอมิแนนท์คือคอร์ดที่สร้างบนเสียงประจำขั้นนี้
Subito (It. ซูบิโต )
ทันทีทันใด p subito หมายถึงเบาอย่างทันทีทันใด
Subject ( ซับเจ็คท์ )
ทำนองหรือความคิดในทางดนตรี แนวความคิดหลักที่ใช้ในการแต่งบทประพันธ์ดนตรี
Sub-mediant ( ซับมีเดียน )
โน้ตลำดับขั้นที่ 6 ของบันไดเสียง เช่น A เป็นโน้ตลำดับขั้นที่ 6 ของบันไดเสียง C.
Suite (Fr. สวีท )
1. ดนตรีประเภทบรรเลง ประกอบขึ้นเป็นหลายกระบวน แต่ละกระบวนก็มี คีตลักษณ์ของเพลงเต้นรำที่ต่างกันไป ปกติแล้วจะเชื่อมกระบวนทั้งหมดเข้าด้วยกันโดยแต่งให้อยู่ในคีย์เดียวกัน คีตลักษณ์ของเพลงเต้นรำแบบสวีทนี้ก็มี allamande, bourree, courante, gavotte, gigue, minuet และ saraband ซึ่งจะปรากฏ อยู่ในบทบรรเลงประเภทสวีทแบบคลาสสิก
2. กลุ่มบทบรรเลงสั้น ๆ ที่อยู่ในคีตลักษณ์หรือแบบแผนการประพันธ์อะไรก็ได้ส่วนมากมักนำมาจากอุปรากรบัลเล่ต์ ฯลฯ
Symphony ( ซิมโฟนี )
บทบรรเลงสำหรับวงดนตรีมีโครงสร้างเหมือนบทบรรเลงประเภทโซนาตาโดยทั่วไปประกอบด้วยสี่กระบวนบทบรรเลงประเภทซิมโฟนีและโซนาตาต่างก็พัฒนาในช่วงศตวรรษที่ 18 บทบรรเลง ซิมโฟนีได้รับอิทธิพลจากบทบรรเลงโหมโรงอุปรากรแบบอิตาเลียนซึ่งมีส่วนประกอบ 3 ส่วน คือ เร็ว - ช้า - เร็ว แต่ละส่วนนี้ได้พัฒนาไปจนแยกออกได้หลายกระบวนและเมื่อเพิ่มส่วนที่เป็นมินนูเอ็ทเข้าไปแล้วก็จะทำให้บทบรรเลงซิมโฟนีมีสี่กระบวน คือ เร็ว - ช้า - เร็ว - เร็ว
Syncopation ( ซิงโคเพชั่น )
การเน้นในส่วนจังหวะรองซึ่งสามารถทำได้หลายวิธี คือ
1. ใช้เครื่องหมายโยงเสียงข้ามไปที่ส่วนจังหวะหลัก
2. ใช้เครื่องหมายเน้นที่จังหวะรองหรือระหว่างจังหวะ
3. ใช้ตัวหยุด ณ ที่ตัวหยุดจังหวะหลัก
4. ใช้โน้ตที่มีค่ายาวกว่าที่จังหวะรอง